Vooraf

Jij leest, ik schrijf.

Samen maken we deel uit van dat ene schrijf/lees-gebeuren.

En dat ene schrijf/lees-gebeuren maakt weer deel uit van dat ene eeuwige hele wereldgebeuren.

Is dat niet een heerlijk idee? 

Ik ben schrijver, jij bent lezer. Tegelijkertijd lees ik ook mijn eigen schrijfsels.

Ik ben zo blij dat jij de lezer van mijn schrijfsels bent. Stellen wij samen de vragen? Zoeken we samen naar antwoorden? Stelt dat ene eeuwige hele wereldgebeuren de vragen? Is het zoeken naar vruchtbare antwoorden deel van dat ene eeuwige hele wereldgebeuren?

Wat schrijf ik?

Om te beginnen schrijf ik de vragen op, dan beschrijf ik hoe we kunnen zoeken naar vruchtbare antwoorden, vervolgens formuleer ik de antwoorden die ik gevonden heb en breng ze in gesprek met jou en tenslotte kijken we wat we eigenlijk kunnen met die antwoorden. 

Eigenlijk beschrijf ik mijn reis en mijn belevenissen. Want ik ben op weg, ik vertel je over mijn weg.

Ik ben iemand die over zijn weg verteld. 

Ik beschrijf mijn weg. Ook om licht te laten schijnen op jouw weg als lezer. Jouw weg en mijn weg maken samen deel uit van onze gezamenlijke weg. Onze gezamenlijk weg maakt weer deel uit van dat ene eeuwige hele wereldgebeuren. 

Tegelijkertijd schijnt het licht ook op mijn eigen weg.

Ik schrijf niet alleen als verteller van mijn weg, maar ook als leraar. Ja, ik wil ook een leraar zijn. Met mijn schrijfsels als verteller van mijn zoektocht, wil ik jou als lezer laten zien hoe jij op jouw manier ook jouw zoektocht kunt gaan, hoe je je eigen weg kunt vinden. 

En wij samen onze weg.

Ik schrijf dus ook als leraar. Niet als een ouderwetse leraar die bepaalde kennis overdraagt om jou vervolgens te toetsen of je je die kennis hebt eigen gemaakt, in zekere zin doet mijn kennis er niet toe, nee, als een moderne leraar, die voor jou de voorwaarden schept om op jouw eigen manier je eigen weg te vinden en te gaan.

Eigenlijk ben jij mijn leraar en ik jouw leerling. Tegelijkertijd ben ik mijn eigen leerling. Het hele leraar/leerling-gebeuren is wat mij betreft sowieso één heel gebeuren en als zodanig weer onderdeel van dat ene eeuwige hele wereldgebeuren.

Over welke weg vertel ik? Waar begon de weg? Langs welke gebeurtenissen leidde de weg? Door welke landschappen voerde de weg? Waar gaat de weg naartoe? Wat is het doel van de weg? Wat is de weg überhaupt?

Wat een vragen stellen we ons zeg.

Kort samengevat vertel ik over de weg die ik ging van het beleven van de schrijnende tegenstelling tussen rijkdom en armoede in de wereld, via begrippen en ideeën over het vormen van begrippen en ideeën in het algemeen en begrippen en ideeën met betrekking tot sociale vraagstukken als de groeiende kloof tussen rijk en arm in het bijzonder, naar mogelijke oplossingen van sociale vraagstukken.

Tijdens de reis ontdekte ik dat mijn denken over sociale vraagstukken en het zoeken naar mogelijke oplossingen voor sociale vraagstukken deel uitmaken van dat ene eeuwige hele wereldgebeuren en dat dus de weg zelf al het oplossen van sociale vraagstukken is, dat zelfs het lezen over deze weg al het oplossen van sociale vraagstukken is.

Weet je nog, ik ben ook de lezer van mijn eigen schrijfsels.

Het doel van de weg is het omvormen van een denken en handelen dat de kloof tussen rijkdom en armoede doet vergroten in een denken en handelen dat de kloof doet verkleinen.

De weg die ik ga is een weg (ik zeg niet de weg) van iemand die streeft naar een denken en handelen vanuit liefde en vertrouwen.

Waarom schrijf ik?

Ik schrijf omdat ik van schrijven houd en van de mensen en dat ene eeuwige hele wereldgebeuren.

Hoogstwaarschijnlijk schrijf ik ook omdat ik gezien en gehoord wil worden, ik verlang naar erkenning, goedkeuring, liefde, begeleiding, zorg. Ik ben gekwetst. Ik wil geheeld worden.

Ik schrijf vanuit liefde voor de gekwetste mens, ik ben zelf een gekwetst mens. Ik schrijf vanuit liefde voor dat ene hele wereldgebeuren, kwetsen en gekwetst worden behoort ook tot dat ene eeuwige hele wereldgebeuren, evenals helen en geheeld worden.

Het wereldgebeuren is iets waar ik graag over schrijf, waar ik graag over denk en mijmer. Ik beleef veel aan het mijmeren over dat ene eeuwige hele wereldgebeuren. Ik ben me er bewust van dat ik deel uitmaak van dat ene hele wereldgebeuren. En dat mijn schrijven en het lezen van mijn eigen schrijfsels ook weer deel uitmaken van dat ene wereldgebeuren. En dat wij, schrijver en lezer, samen deel uitmaken van dat ene hele wereldgebeuren. Jouw weg, mijn weg, onze gezamenlijke weg maakt deel uit van dat ene hele wereldgebeuren. Evenals mijn helen en jouw helen, onze heelwording.

Waarom schrijf ik?

Eh…

Als ik mijn blik naar binnen richt, zo diep mogelijk… als ik afdaal tot in mijn aller innerlijkste aller intiemste wezen… dan tref ik daar… Ja, wat tref ik daar aan? Wie tref ik daar aan? In ieder geval tref ik daar een verlangen aan. Een verlangen… van een… te lang veronachtzaamd wezen. Dit wezen, mijn wezen, verlangt ernaar om zijn hoogst eigen, aller individueelste, deel (scherfje? splintertje? druppeltje?) bij te dragen aan dat ene eeuwige hele wereldgebeuren.

Maar dat niet alleen…

Tegelijkertijd verlangt mijn wezen ernaar dat jij ook doordringt tot jouw aller innerlijkste aller intiemste wezen… jouw bron… van waaruit jij kunt putten… je dorst kunt lessen, je honger kunt stillen… van waaruit jij jouw hoogst individuele bijdrage kunt leveren aan dat ene eeuwige hele wereldgebeuren…

Ja, dat is mijn diepste verlangen…

Ik zou je graag willen ontmoeten. Ik wil je graag zien en horen. Ik wil je erkennen, goedkeuren, liefhebben, begeleiden en verzorgen.

Om jou te kunnen zien en horen, zal ik mezelf laten zien en horen.

Dat doe ik met dit boek, mezelf laten zien en horen. Waarom? Omdat ik jou wil ontmoeten. Eigenlijk schrijf ik mijn verhaal, omdat ik jou wil ontmoeten. Ik wil jou zien en voelen. Ik wil je liefhebben.

Want samen met jou maak ik deel uit van dat ene eeuwige hele wereldgebeuren. 

En zoals ik dat ene eeuwige hele wereldgebeuren nu zie en beleef, word ik niet blij. Ik zie en beleef te veel pijn, verdriet, boosheid, haat, onzekerheid, conflict, gebrek, angst. Het huidige wereldgebeuren bevat veel pijn, verdriet, boosheid, haat, onzekerheid, conflict, gebrek, angst.

Ik zie een economie waarin veel te veel goederen op een, op z’n zachtst gezegd, mens- en milieu onvriendelijke manier worden geproduceerd en op een inefficiënte, vervuilende en energie-verspillende manier worden gedistribueerd. Ik zie een economie die bij lange na niet voorziet in de behoeften van mensen.

Of eigenlijk, ik zie een economie waarin veel wordt geproduceerd waar niet om wordt gevraagd, en ik zie een vraag, die niet wordt gehoord en gezien, waarin niet wordt voorzien. Kortom: ik zie een economie die niet werkt.

En ik zie een cultuur waarin mensen, steeds meer mensen, buiten de boot vallen. Steeds meer mensen worden aan hun lot over gelaten. Sterker nog, steeds meer mensen missen de begeleiding en zorg die ze nodig hebben. Steeds minder mensen weten hoe ze begeleiding en zorg kunnen bieden. Steeds meer mensen ontbeert het aan middelen om adequate zorg en begeleiding te kunnen bieden.

Dit boek hoopt mensen inzichten en middelen aan te reiken om de economie om te vormen in een economie die werkt en een cultuur te scheppen waarin mensen (weer) voor elkaar zorgen. 

Dus waarom wil ik me laten zien en horen?

Omdat ik jou wil zien en horen.

Omdat ik je wil vragen om samen met mij het huidige wereldgebeuren, waarin veel te veel pijn en angst is om te vormen tot een wereldgebeuren waarin liefde, steeds meer liefde, is. Ja, het is mijn diepste intentie om mijn hoogst individuele bijdrage te leveren aan een wereldgebeuren dat mooi, goed en waar is.

En jij? Wil jij ook jouw hoogst individuele bijdrage leveren aan een wereldgebeuren, dat ene eeuwige hele wereldwijde wereldgebeuren, dat rijk, grappig, vredig en liefdevol is?

Ik ben zo benieuwd naar jou.